Mijn eerste dag als vader

Daar lig ik dan.. Achterover gezakt in een ergonomisch onverantwoorde ziekenhuisstoel. Een klein, naakt hummeltje op mijn ontblote bovenlichaam. Zijn kleine tere knuistjes proberen grip te krijgen in mijn borsthaar. Ik fluister: ”Welkom James” en probeer het allemaal maar een plekje te geven.

Op 21 september werd ik trotse vader van zoonlief James. En hoewel elke moeder haar nieuwste betiteld met ‘de mooiste van de wereld’, durven papa’s meestal de waarheid beter onder ogen te komen. Desalniettemin mag mijn kleine James best een poging doen voor een podiumprijsje en heb ik veelvuldig geopperd binnen onze vriendenkring om enkele baby modellenbureau’s te bezoeken. Nooit geschoten is altijd mis!

De wereld zoals ik hem kende is voorbij. De lange nachtelijke uitjes met vrienden struinend van kroeg tot kroeg. De impulsieve acties om even een filmpje te pakken of een nieuw restaurantje te bezoeken. De deur staat toch ineens niet zomaar meer ‘altijd open’. En ik hield van die uitjes, he. Een festival en daarna dat fijne afzakkertje in een nachtclub was eerder wekelijks gebruik dan uitzondering. Je vrienden weten je dan ook altijd te vinden, want hé “Ignas is er vast wel bij!”. Maar dan stel je ze toch teleur. Je ziet het, voelt het en dan opeens ze vragen je niet meer. Want hé “Ignas heeft nou eenmaal een kind…”

Dus ook bij mij ging die vraag spelen: Is mijn leven echt voorbij? En geloof me, hij wordt veelal positief (nou ja, positief…) bevestigd door je omgeving. “Ach joh, na 6 maanden lijkt alles anders.” Of “Een zoon? Gefeliciteerd! En sterkte!”. Legio voorbeelden. De onzekerheid vreet een plekje binnen je dagelijkse gedachtenwisselingen. Je begint het zelf ook te geloven. Je leven ìs voorbij.

En hoewel deze angsten al ruim vóór het bedenken van het hebben van een kind hun intrede deden, heeft die voorspelbare leegte plots een noemenswaardige invulling gekregen en we noemen hem James.

James, die zich na een 2 uur durende huilbui in een enkel moment vast weet te grijpen en zijn kleine scherpe nageltjes in mijn hals zet om nooit meer los te laten. Die even opkijkt, je in je ogen staart en met een grijns de laatste 2 uren doet vergeten. Of de dagen cq weken ervoor die niet op leken te houden. Zijn armpjes gestrekt voor zich uit. Zijn wangetjes drukken tegen zijn schoudertjes aan. Zijn pruillipjes bollen. En dan dat lachje. En je leven is begonnen. Een heel ander leven dan je ooit had durven dromen. Je leven als papa. Als onvoorwaardelijke steun en toeverlaat en onlosmakelijk verbonden met het lot van je kleinste. Elke actie kan bijdragen aan zijn (nieuwe) normen en waarden. Ik voel mij trots. Zo ongelofelijk trots op dit onwerkelijk stukje onschuld. Daar kan je oude leventje echt niet tegenop!

En ik heb het nog niet eens gehad over de zwangerschap van mijn vrouw, de behoefte om maximaal je oude leven te consumeren voor de uitgerekende datum, de bevalling zelf, de moedermelk maffia, de oneindig bevuilde luiers, de niet te stoppen huiltjes, het nachtbraken of de wisselende communicatiestijlen tussen mijn wederhelft en mij.. om maar een paar voorbeelden te noemen uit het leven van de pasgeworden vader. Deze zal ik in een andere posts de revue laten passeren. Ongezouten.

Heb je nu al vragen? Schroom niet om ze te stellen!

Nieuwsgierig naar meer? Houd het online magazine Vie de Valerie in de gaten.